عبید زاکانی، شاعر شوخ کرمانی ، در آخر عمر، پیر و تهیدست شد، ولی پسرانش احترام پدر را به جای نمی آوردند و یاری اش نمی کردند. روزی عبید تدبیری اندیشید و درسی عبرت انگیز به پسرانش آموخت . در فرصتی مناسب آنان را پیش خود خواند و مخفیانه به هر یک گفت: من… بیشتر »